Настаўнікам

Уваходзіш у клас.
А насустрач гарэзныя вочы.


І, бывае, над сшыткам схіліўшыся, плачаш уночы:
Дзёрзкі гоман накрые, ці зманлівая цішыня.
Шлях абраны ня той… Мо, прафесію трэба мяняць…
Але заўтра ізноў галасістым званком уварвецца,
Панясе, нібы вір, спраў надзённых круты карагод.
Калі школа аднойчы забрала ў палон тваё сэрца –
Не адпусціць, павер, і да скону адмераных год.
Хай жа хопіць на ўсіх і лагоднай, зычлівай усмешкі,
І спагады, і строгасці, моцы любіць і вучыць…
Зруйнаваныя храмы адновяць па дробных парэштках
Вучні тых, хто пакліканы лёсам Настаўнікам быць.

Алена Церашкова

Advertisements
This entry was posted in Вершы, сцэнары and tagged , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s