ЛЕГЕНДЫ І ПАДАННІ Вялікага княства Маўляндыі

2. Адкуль у нашай мове апостраф.

Жылі-былі браты Ъ ды Ь. Малодшы, Ь, працавіты быў: і цвёрдыя літары змякчаў, і галосныя ад зычных разбараняў – хапала працы. А старэйшы, Ъ, абібокам быў. Крычэў, што цвёрдыя зычныя – яны і так цвёрдыя, яму побач з імі стаяць нецікава, а мяккіх – адзін толькі Й, з яго цвёрдага не зробіш. Толькі і было ў Ъ працы, што ўлезці паміж прыстаўкай на зычны ды коранем, што пачынаецца з Е, Ё, Ю ці Я – прасачыць, каб не склеіліся. А з цягам часу і гэтая справа Ъ абрыдла. Налаўчыўся ён: шапку сваю замест сябе прыладзіць – а сам на печы цэлы дзень палежвае. Жыў – не тужыў, ды толькі князь Абэцэдар, пабачыўшы яго на печы, спытаў, хто за прыстаўкамі сочыць. «Дык шапка мая там спраўляецца!» – стаў апраўдвацца Ъ. «Дык няхай шапка твая ў мяне ў дружыне застанецца, а ты ідзі прэч!» – загадаў князь. Так і застаўся ад Ъ толькі апостраф.

 

паводле хронік Маўляндыі Алена Церашкова

Advertisements
This entry was posted in казкі, навучальныя матэрыялы and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s