ЛЕГЕНДЫ І ПАДАННІ Вялікага княства Маўляндыі

1. Чаму няма ў нашай мове літары Щ.

Даўным-даўно, у старыя часы, набіраў Вялікі князь Абэцэдар сабе войска. І паклікаў ён у Маўляндыю на службу літары з усіх канцоў свету. Клікаў усіх, ды прыйшлі не ўсе: кітайскія ды японскія знакі-іерогліфы не пайшлі, бо далёка ад родных мясцін. Лацінскія літары пабаяліся з мясцовымі перамяшацца ды рэпутацыю сваю шляхецкую сапсаваць, бо дужа ганарлівыя былі. Дык набраў князь дружыну з навакольных літар, кірыліцы. Літары гэтыя былі добрыя, сціплыя, суседнія князі іх хвалілі. Не прыжылася ў княскім войску толькі літара Щ, бо характар мела занадта мяккі, а такім у войску заўсёды цяжка. Стаяла яна ў шыхце за літарамі Ш ды Ч – моцнымі, зацвярдзелымі, у баях загартаванымі. Дык тыя напару кпілі з яе і ў кожным слове перадражнівалі на свой капыл: не Щедрый, а ШЧодры, не Щётка, а ШЧотка. Расплачацца ад крыўды літара Щ, а ззаду літара Ы пачынае дражніцца: «Ы-Ы-Ы, румза!» Так у адным з паходаў літара Щ і ўцякла. Задражнілі яе.

 

Паводле хронік Маўляндыі Алена Церашкова

 

Advertisements
This entry was posted in казкі, навучальныя матэрыялы and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s