Кот Цімох. Мсціслаў Церашкоў

Паглядзі на коціка: беленькія боцікі,

Футра чорнае, як ноч, і зялёненькія вочы.

 

Як прыедзе Кот на дачу, дык яму ва ўсім удача:

Мышку зловіць ці крата, рыжага паб’е кота,

З’есць зсабойечку ў суседа – і пад ложак да абеда.

Вось цяпер у коціка хораша ў дывоціку.

 

Толькі выйшаў Кот гуляць – сталі ўсе яго ганяць:

  • Ах ты, злодзей, валацуга! Вымятайся прэч, бандзюга!

Коцік лашчыцца, вуркоча, вымятацца прэч не хоча!

Кажа коцік: – Мяў, мяў! Я характар памяняў!

Пашкадуйце вы мяне! Больш не буду красці, не!

 

Добра, мы Ката прабачым.

Ну, а што далей – пабачым…

Advertisements
This entry was posted in Вершы, сямейныя хронікі and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s