“Выхожу один я на дорогу”. М.Ю.Лермантаў

Я адзін выходжу на дарогу;

Ноч імглой ахутала яе;
Даль прыціхла, молячыся Богу,
Зорка зорцы голас падае.

У нябёсах велічна і згодна!
У блакітным зьзяньні сьпіць зямля…
Што ж мне так і цяжка і маркотна?
Што са мной? Чаго шкадую я?

Не шкадую дзён, пражытых мною;
Лепшых мне ня бачыць і ня чуць;
Я шукаю волі і спакою!
Я б хацеў забыцца і заснуць!

Ды ня так, як сьпяць пад крыжам людзі…
Я б жадаў такія ўбачыць сны,
Каб жыцьцё мае ўздымала грудзі,
Каб паціху дыхалі яны.

Каб да слыху далятаў з пяшчотай
Сьпеў каханьня, і пад гэты сьпеў
Нада мной зялёнаю лістотай
Цёмны дуб схіляўся і шумеў.

Пераклад Аркадзя Куляшова. Анталогія “Галасы з-за небакраю” (“Лімарыюс”, 2008). Узята з Фэйсбук Міхася Скоблы

Advertisements
This entry was posted in Вершы, пераклады, песні and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s