паводле Уладзіміра Высоцкага

Павел Змітрук
Тваёй, о Божа, волі падуладны,
Ў душы я ўсё-ткі маю грэшны схоў –
Я ненавіджу ворагаў спагадных,
І, пасьля здрады, каясных сяброў.

Паэтаў ненавіджу тых, што плацяць
Падпанку Божым Дарам за харчы…
Ня клічу я ні бунтаваць, ні плакаць…
Крычаць ня можаш – годна памаўчы.

Я ненавіджу лёстнага маўчаньня,
Я ненавіджу крык, што за рублі,
І зьдзеклівасьць прамоваў пахавальных,
Няшчыра-пакаянна-даравальных,
Над тым, каго ў жывых не бераглі.

Жанчынаў дуркавата-малахольных,
Мужчынаў абяцанкава-пустых,
Я – грэшнай зьненавіднасьці зьнявольнік –
Даруй, не палюблю… любі іх Ты.

Узята: фэйсбук, Павел Змітрук

Advertisements
This entry was posted in Вершы and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s