А можа, гэта спелым стацца…

А можа, гэта спелым стацца –

Шукаць ратунку у цямрэчы:

“Я аўтарам хацеў назвацца!”-

Спалохана Радзішчаў шэпча.

 

Абраўшы торную дарогу,

У прыцемках сябе шкадуем:

“Зямля стаіць… Я грэшны Богу…”-

Мы голас Галілея чуем.

 

А раптам смеласць – гэта мужна

Зхітрыць, і ганьбы не баяцца:

Бо словам, што зляцелі з вуснаў,

З рахунку, пэўна, не спісацца.

 

А мо Пан Бог даруе грэшным:

Адыдзем мы ў нябыт, растанем,

Але ўвасобленае нешта

Не перакрэсліць пакаянне!

 

Але пад вечар, прыгадаўшы

Ўсё, што за гэты дзень сказалі –

Як жыць, калі ты адцураўся,

Якімі гэта змыць слязамі?

 

Што ўночы думаць несупынна

Пра жыцці, што мы захавалі,

Калі староначкі за спінай

Нас жорстка, нема дакараюць?

Юлій Даніэль. Пераклад Алены Церашковай

Advertisements
This entry was posted in пераклады and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s