Мова. Георгі Станкевіч

Да цябе я ішоў, абмінаў перашкоды
беспрасьветнаю цемрай бяссонных начэй,
праз жыцьця звар’яцелага горкі куродым,
што кляймом рэферэндуму грудзі пячэ.

Праз адчай, што загадвае сэрцу спыніцца,
праз любоў, што вяртае яго да жыцьця.
Твой напеў мілагучны маленькай сініцай
абудзіў мой засьнежаны сад забыцьця.

Мне палёсіла выйсьці на шлях і ня зьбіцца,
тваёй зоркі сьвятло ратавала мяне.
П’ю дасхочу цяпер з гэтай цуда-крыніцы,
Няхай рабская доля усіх абміне!
21.02.2013

Advertisements
This entry was posted in Вершы and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s