У.ВЫСОЦКІ *****

Так дымна, што ў люстры адбітак зьнікае,
І твар пачынае туманам з’ядаць.
І пары, дайшоўшы да самага краю,
Сыходзяць, і ўсё ж мушу я дасьпяваць.

Ды музыка змоўкла так недарэчы,
А келіх зь віном адбівае сьвечы.
Напятая з трэскам ірвецца ніць,
І мне лепей моўчкі віно дапіць.

Паўгода сумуе бяз сонца прырода,
І душы здранцьвелі пад коркай хлусьні.
Напэўна, дарэмна чакаць ледаходу,
І памяць ня можа нічога сасьніць.

Ды музыка змоўкла так недарэчы,
А келіх зь віном адбівае сьвечы.
Напятая з трэскам ірвецца ніць,
І мне лепей моўчкі віно дапіць.

Аркестр стаміўся, прыціхлі фанфары,
Замкнулася кола – яго не парваць!
Чакайце, мне трэба з усмешкай на твары
Сысьці, але я мушу ўсё ж пачакаць.

Ды музыка змоўкла так недарэчы,
А келіх зь віном адбівае свечы.
Напятая з трэскам ірвецца ніць,
І лепей той келіх ушчэнт разьбіць.

пераклад Георгія Станкевіча

Advertisements
This entry was posted in пераклады, песні, Uncategorized and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s