ПАПЛЕЧНІКАМ КАЛІНОЎСКАГА. Георгі Станкевіч


1
Такім быў век, такі быў час.
І абывацель адзначае,
Што гэты выклік быў для Вас
Пустой надзеяй і адчаем.

Цяпер саромяцца вякі,
Але ж занесена ў скрыжалі,
Што беларусы-мужыкі
Вас за рублёўкі выдавалі.

Расстрэл, павешаньне або
Выгнаньне з ганьбаю з Радзімы…
І міма царская любоў,
Чыны і ўзнагароды – міма.

І ўсё жыцьцё –пад хвост кату.
А мо вышэйшае ёсьць штосьці,
За свой утульненькі катух?
Дык назавіце, ягамосьці!
2
Мы ўсё маўчым. Нясьпешна мы
Ядзім нявольніцкія стравы.
І, не вылазячы з турмы,
Сваім жыцьцём умела правім.

Усё нясём у сьвет бяду,
Жывём у страшнай паняверцы,
І пад скарынкай чэрствых душ
Спакойна, тупа б’юцца сэрцы.

Я ўздоўж і ўпоперак прайшоў –
О, не змяніўся, родны Край, ты!
І праз сто пяцьдзясят гадоў –
Даносчыкі і эмігранты…
3
Эх, беларуская зямля,
Няўжо цябе так лёгка кінуць?
Няўжо цябе любіць здаля,
Лягчэй, чым за цябе загінуць?!

Калі ж прачнешся, родны Край,
І назавеш сваіх герояў?
Калі напішуць ў букварах
Імёны іхнія з любоўю?
4
Ад нас таілі Вашых дум,
Высокіх Вашых дум імкненьне –
Ды не схаваеш роднасьць душ
І сэрцабіцьцяў ў пакаленьнях.

Час пройдзе, і міне адчай
Што сёньня цісьне нашы грудзі.
Вас не забудзе вольны Край,
І Ваша праўда нашай будзе.
17.11.2013

Advertisements
This entry was posted in Вершы and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s