КАРАМЕЛЬКА


Тата шэпча мне на вушка:
– Ах ты, карамелька!
Зачакалася падушка,
Цёплая пасцелька! 

Пацалуе мама ў шчочку:
– Спі, мая малінка!
Зачакалася малечу
Мягкая пярынка!

І адкуль ім здагадацца?
Я сама хацела
шчыра з раніцы прызнацца,
толькі не паспела!

На навюткае сукенцы
ад малінаў пляма.
(Стала з кошыка я есці,
Не спытаўшы маму.)

Пляму я нацерла мылам –
Я ўжо не малая!-
Ды дачыста не адмыла,
Так яно бывае…

Карамельку я дастала
Па абедзе з вазы.
Паўхвілінкі пасмактала –
Не з’ела адразу!

Ну і што? Бывае з кожным
Крыўдная памылка!
Заранёў хто ведаць можа?
Пад падушкай – ліпка!

Падманула ўсіх на свеце,
а ізноў няўдача.
І чаму так церпяць дзеці
праз усё, што смачна?!

Маргарыта Багдановіч

пераклад Алены Церашковай 

Advertisements
This entry was posted in Вершы, пераклады and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s