ВЕРШНІК.


Я прыехаў на Каўказ,
На каня сеў першы раз. 
Вось і гледачы знайшліся –
Ля варот і пры ваконах.
Я цуглю учапіўся,
Сунуў ногі у страмёны:

– Адступіце ад каня –
Павярнуся цэлым я!

Я сустрэўся з чарадою –
Вунь авечкі і быкі…
– Прапусці да вадапою! –
Закрычэлі пастушкі.

Вушы ўгору, набак ногі –
Не сыходзіць конь з дарогі.
Пацягну яго направа –
Ён задкуе да канавы.
Я ж галопам не хачу,
Дык даводзіцца – лячу.
Я каня не падкаваў,
Моцна я рызыкаваў.
Сталі ў браме акурат,
Сталі перадам назад.
– Ён жа ездзіць не мастак! –
Сталі людзі рагатаць. –
Можа скінуць конь ваяку –
Дзівака і задаваку!

– Адступіце ад каня –
Павярнуся цэлым я!

На шляху, ў віхурах пылу,
Дзве арбы я сустракаў.
Конь у пене, конь у мыле,
Дубала адразу стаў…

Фурманы у крык:
– Дзівак!
Будзеш ты ў канаве так!

Я ў канаву не хацеў,
Але мусіў – паляцеў…
Не схапіўся я за грыву,
А схапіўся за крапіву…

– Не! На гэтага каня
Больш наўрад ці сяду я!

 

пераклад Максима Надтачэя

Advertisements
This entry was posted in пераклады and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s