У.ВЫСОЦКІі РАЗВІТАННЕ З ГАРАМІ


У сумятню гарадоў, як на сцэну на “біс”,
Мы вяртаемся зноў – бо куды ж нам падзецца?!
З непрыступных вяршыняў спускаемся ўніз,
Каб пакінуць на іх сваё сэрца.

Можа, вабяць кагосьці прасторы,
Я ж сябе даўно пераканаў,
Што ў жыцці найбольш файныя горы,
На якія яшчэ не ступаў.

Хто захоча адзін заставацца ў бядзе,
Хто захоча пайсці ў невядомыя далі?!
З-пад аблокаў сцяжынка уніз нас звядзе, –
Што рабіць – і багі гэтай сцежкай ступалі.

Можа, вабяць кагосьці прасторы,
Я ж сябе даўно пераканаў,
Што ў жыцці найбольш файныя горы,
На якія яшчэ не ступаў.

Колькі песен-легенд склаў пра іх чалавек!
Горы вабяць увысь – і нас клічуць застацца!
Ды сыходзім уніз – хто – на год, хто – навек, –
Да сваіх дарагіх мы ўсе мусім вяртацца.

Можа, вабяць кагосьці прасторы,
Я ж сябе даўно пераканаў,
Што ў жыцці найбольш файныя горы,
На якія яшчэ не ступаў.
На якія яшчэ не ступаў.

пераклад Георгія Станкевіча

Advertisements
This entry was posted in песні and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s