ДЗЯДЗЬКА СЦЁПА

Жыў у доме 7-1

Над кватэрай нашай

Малады грамадзянін

Па мянушцы “бакшта”.

Меў ён прозвішча Сцяпанаў,

Сцёпам быў для сябрукоў.

Вырас – стаў галоўны самы

З навакольных бальшуноў.

Паважалі дзядзьку Сцёпу

За такі яго памер.

Йшоў дадому дзядзька Сцёпа –

Бачылі за кіламетр.

Ліха крокі адмяралі

Вялічэзныя сандалі

Сорак восьмага памера!

(я сляды рулеткай мерыў!)

Па кашулю зойдзе ў краму:

–          Мне памер вялікі самы!

А тады шукаў штаны

Фантастычнай шырыні.

Знойдзе, купіць, апранецца,

Да люстэрка павярнецца –

Толькі швы на іх трашчаць,

Долу гузікі ляцяць.

 

Праз любы высокі плот

Мог зірнуць ён у гарод.

Падымалі брэх сабакі:

–          Лезе вор у гаспадарку!

У сталоўцы дзядзька Сцёпа

Два абеды замаўляў.

На канапу клаўся Сцёпа –

Ногі на ўслончык клаў.

Лямпачку мяняў з парога.

І заўсёды у кіно

чуў:

–          Ды сядзьце на падлогу!

Вам, спадар, усё адно!

Але вось на стадыён

Без квітка праходзіў ён:

Прапускалі дзядзьку Сцёпу,

Меркавалі, чэмпіён.

 

Дзядзьку Сцёпу ведаў кожны.

Да яго звярнуцца можна

Ў выпадку любой бяды.

Дапаможа ён заўжды.

З дрэў не раз здымаў катоў,

Змея ратаваў з дратоў,

І таго, хто не дарос,

На парад на карку нёс:

Бачыць і дзятва павінна

Моц ваенную краіны!

Ўсе любілі дзядзьку Сцёпу,

Паважалі дзядзьку Сцёпу,

З дзядзькам Сцёпам сябравалі

Ўсе малыя са двароў.

Ён дадому паспяшае.

–          Як жывеш?- дзятва гукае.

Раптам чхне – драбнеча хорам:

–          Дзядзька Сцёпа, будзь здаровы!

 

Раніцою дзядзька Сцёпа

Хуценька з канапы ўскокваў,

Насцеж вокны адчыняў

Ды халодны душ прымаў.

А тады зубною шчоткой

Дбайна зубы шараваў.

 

Едзе вершнік у сядле,

Ногі цягне па траве.

Гэта едзе дзядзька Сцёпа

Па бульвары на асле.

Тут жа раяць Сцёпу людзі:

–          Паспрабуйце на вярблюдзе!

На вярблюдзе ён паехаў –

Пакаціліся са смеху:

–          Гэй! Замнога кашы кушаў!

–          Злазь, вярблюда ты раздушыш!

–          Вы відалі бальшуна?

–          Лепей асядлай слана!

 

Дзядзьку Сцёпу дзве хвіліны

Да скачка яшчэ чакаць.

Парашут вісіць за спінай,

Хвалявання не схаваць.

А народ вакал рагоча:

–          Вышка з вышкі хоча скочыць!

Пад маленечкі навес

Дзядзька Сцёпа ледзьве ўлез.

–          Вось вам грошы, дайце стрэліць.

Я ў той шар хачу пацэліць.

Азірнуўшыся на тыр,

Адказаў яму касір:

–          Давядзецца на калені

Вам, спадар, са стрэльбай стаць.

Бо іначай да мішэні

Можаце рукой дастаць!

 

Будзе тлумна, будзе ярка

Аж да ранку ў нашым парку.

Будзе музыка грымець,

Будзе публіка шумець.

Папрасіў Сцяпан у касе:

–          Я прыйшоў на карнавал!

Дайце маску, калі ласка,

Каб ніхто не пазнаваў!

–          Вас, спадар, пазнаць няпроста!-

Ззаду смех усё гучней.-

Вось хіба па Вашым росце!

Вы, спадар, за ўсіх вышэй!

Крык! Там нехта у бядзе!

Хлопчык-школьнік у вадзе!

Ён упаў з адхону ў рэчку,

Памажыце чалавечку!

Тут жа, на вачох натоўпа,

У ваду ступае Сцёпа.

Хай вакол віруе пена,

Хвалі  б’юць па мосце –

ўсё Сцяпану па калена

Пры ягоным росце.

Дзякуй Сцёпу, жыў-здароў

Хлопчык Віця Іваноў.

За учынак смелы, годны

І падзяка, і пашана.

–          Папрасіце што заўгодна!-

Анічога не шкада нам!

–          Я падзякі не чакаў.

Я за так уратаваў.

 

Паравоз стралой ляціць.

Машыніст у шкло глядзіць.

І гаворыць качагару:

–          Ну-ка, брат, паменей пары!

Ад вакзалу да вакзалу

Я наездзіў тут нямала,

І даю табе я слова:

Семафор вось гэты – новы!

Пакрысе да семафора

Набліжаюцца: падман!

Аніякіх семафораў!

Каля рэйкі ўстаў Сцяпан!

–          Навальніца лютавала,

Дык вада падмыла шпалы,

Вось я руку і падняў,

Каб цягнік ваш гамаваў.

 

Што за дым над галавою?

Што за грукат? Вой-вой-вой!

Дом палае на рагу.

Ўсе пажар  глядзець бягуць.

Вось пажарны ўзяў “штурмоўку”

І сцяну штурмуе лоўка.

А другі “рукаў” трымае,

Палівае, палівае…

Полымя шугае злосна,

Ўсё гарышча занялося.

У вакенцы – галубы:

Шэры, белы і рабы…

Дзеці жаляцца Сцяпану:

Птушак ратаваць не стануць!

Дзе на птушак тых глядзець,

Тут людзям бы ацалець.

Дзядзька Сцёпа рукі цягне

Праз агонь і чорны дым.

Спрытна фортку адчыняе…

–          Чык-чырык! Ляцім! Ляцім!

Вылятаюць праз акенца

Васемнаццаць галубоў,

А за імі – верабейка.

Вось жа радасць для хлапцоў!

Стаць пажарным тэрмінова

Дзядзьку Сцёпу раяць людзі.

Ён жа вунь які здаровы!

І з агнём спраўляцца будзе.

–          Не, – адказвае Сцяпанаў.-

Не жадаю быць пажарным.

Я на флот служыць пайду.

Калі ростам падыйду.

Ў калідоры смех і топат.

Тлумна нават у двары:

Ў кабінете дзядзьку Сцёпу

Аглядаюць дактары.

–          Нахіліцеся, шаноўны,-

Медсястрычка ставіць крэсла,-

Не дастанем усё роўна!

Як жа доктару далезці?

Мы пераканацца хочам,

Перш чым возьмем вас на службу,

Што выдатна бачаць вочы

І дакладна чуюць вушы.

Сэрца слухалі старанна,

Кажуць: б’ецца беззаганна!

Рост вялікі, ды нічога:

Ў войска возьмуць і такога.

Ды якому войску трэба

Бакшта гэткая пад неба?

–          У танкістах вам не месца:

І без вас у танку цесна.

Не бярэ вас і пяхота ,

Вам акоп капаць – работа!

З вашым ростам у пілоты?

Не пацягнуць самалёты.

Не знайсці пад вас каня,

Хіба толькі сланяня.

А на флот вас узялі.

Вам служыць на караблі!

Сцёпа гонар аддае,

Сцёпа басам выдае:

–          У агонь і у ваду

За Радзіму я пайду!

Вось прайшлі зіма і лета,

Надыходзіць зноў зіма.

Дзядзька Сцёпа, як ты? Дзе ты?

Хто расскажа нам пра гэта?

Ні паштоўкі, ні ліста.

Але хто там крочыць з мосту?

Да будынка 7-1

Дзядзкі  Сцёпінага росту

Падыйшоў грамадзянін .

Пад абцасам снег рыпіць,

Спражка з якарам гарыць.

Форма флоцкая. Марак!

Толькі не пазнаць ніяк…

 

Ён праходзіць каля дома,

Нашым хлопцам незнаёмы.

Ўсім цікава паглядзець!

–          Да каго спадар ідзе?

Дзядзька Сцёпа азірнуўся,

І прамовіў: – Я вярнуўся!

Адслужыў на караблі,

Адпачынак мне далі!

Прытаміўся я дарогай:

Ад зямлі адвыклі ногі.

Адпачну, перапрануся,

На канапе паляжу.

Трошкі сілы набяруся –

Сто гісторый раскажу!

Пра вайну ды пра бамбёжку,

Ды пра свой лінкор “Марат”,

Як паранены быў трошкі

У баі за Ленінград…

 

Хлопцы Сцёпам ганарацца,

Надта любяць пахваляцца,

Што сябруюць з дзядзькам Сцёпам –

Высачэзным мараком!

Ён дахаты паспяшае.

–          Як жывеш?- дзятва гукае.

І завуць Сцяпана-“бакшту”

Дзядзькам Сцёпам – “Маяком”.

 

С.Міхалкоў. Пераклад Алены Церашковай

Advertisements
This entry was posted in Вершы, пераклады and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s