ВЯЛІКАЕ ПАДАРОЖЖА МАЛЕНЬКАГА ПІНГВІНА

Вы нічога не чулі пра Малечу Пінгвіна?

Ён на Поўначы Скрайняй, на Найскрайняй Ільдзіне.

Без валёнак, самотны, у сумёце па пояс.

Ён не трапіў да бабці, пераблытаўшы Полюс.

Меркаваў на Паўднёвы – на Паўночны патрапіў.

І стаіць, засмучоны, мерзнуць босыя лапы.

Тут, на Поўначы Скрайняй, на Найскрайняй Ільдзіне,

Не бывала пінгвінаў ніколі ў паміне.

Там, дзе айсбергаў сотні на кожным праходзе,

Аніякая бабця пінгвіна не знойдзе.

Стаіць пінгвін самотны сярод снягоў арктычных,

І ў добрых перспектывах зняверыўся практычна.

Ды тут прыгрэла сонца – і трэснула ільдзіна,

Да бабці у Антарктыку даставіла пінгвіна.

І скончылася справа зусім не так і блага:

Павохкала бабуля, абняла небараку.

“Ну, вечныя здарэнні! Нібыта немаўлятка!

Забыўся на валёнкі і памарозіў пяткі!”

Пінгвін наш па вячэры ўсвядоміў канчаткова:

Бадзяцца самастойна – яно, вядома, клёва.

“І па жыцці прыдасцца мне гэтая прыгода:

Магу цяпер згубіцца калі і дзе заўгодна

Хоць сам, хоць разам з бабцяю. Мы да прыгодаў звыклыя.

Але на Скрайняй Поўначы – у Самым Скрайнім Выпадку!”

Рэната Муха.

Пераклад Алены Церашковай

Advertisements
This entry was posted in Вершы, пераклады and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s